نیمه’سوخته

از تهران که  به شهرستان سفر کرده باشی و هوش و حواست پیش دوستان اینترنتی و خان و زندگیت باشه و مودم اکسترنالت رو هم که فراموش کرده باشی(برای اینترنت کماکان دایل آپ)راهی نمی مونه جز اینکه هر از چندگاهی سری به یک کافی نت بزنی. کافی نت های شهرستان هم قربونش برم در تسخیر عشاق و دانشجوهای چت باز و جدا افتاده از هم اه و کیپ تا کیپ توشون آدم منتظر نشسته. سه دور چرخیدم که تونستم این سیستم خالی رو پیدا کنم و این چند خط رو بنویسم. تنها دلخوشی این جور وضعیتی، آمار بازدیدکننده هاست که به طرز چشم گیری کاهش پیدا کرده و آدم خیالش راحته که دوستان کمتر از روزهای عادی امکان پیگیری اتفاقات اینترنتی رو دارن. خلاصه اینکه فقط اومدم بگم که بد اوضاعیه و سعی می کنم با شکستن تخمه و آجیل این نقیصه رو جبران کنم. امیدوارم به زودی یه مودم پیدا کنم که حداقل دایل آپ بتونم وبلاگمو چک کنم. صفاتونو